طبق دیکشنری کمبریج، تعریف رسمی زیست تخریب پذیر توانایی پوسیدگی طبیعی ، به طریقی که برای محیط زیست مضر نمی باشد است.
“زیست تخریب پذیر” به توانایی تجزیه اشیا توسط عملکرد میکروارگانیسم هایی مانند باکتری ها یا قارچ های بیولوژیکی(با اکسیژن یا بدون اکسیژن) در حالی که جذب محیط طبیعی می شود، گفته می شود و در طول فرآیند هیچ آسیب زیست محیطی وجود ندارد.
پلاستیک زیست تخریب پذیر
پلاستیک زیست تخریب پدیر پلاستیکی است که برای تجزیه شدن در صورت وجود میکروارگانیسم ها طراحی شده است، این ماده معمولاً از محصولات جانبی طبیعی ساخته می شود و در اثر قرار گرفتن در معرض نور خورشید یا اشعه ماورا بنفش ، آب یا رطوبت و در برخی موارد جوندگان، آفت ها یا حشرات نیز می تواند به باکتری ها، آنزیم ها یا سایش باد تخریب یا تجزیه شود.
بیشتر پلاستیک های زیست تخریب پذیر و قابل کمپوست، بیو پلاستیک نامیده می شوند و عموماً از گیاهانی (مانند بامبو و نیشکر) ساخته می شوند. پلاستیک های زیست تخریب پذیر برای کاربردهای خاص تولید می شوند که مزایای اضافی خاصی را در حین استفاده و یا بازیابی ارائه می دهند
چگونگی استانداردهای یک محصول زیست تخریب پذیر
استانداردهای متعددی برای تعیین زیست تخریب پذیری یک محصول وجود دارد و عمدتاً به تجزیه 60 تا 90 درصد از محصول در مدت دو تا شش ماه محدود میگردد. این استاندارد در کشورهای مختلف متفاوت است.
استاندارد اروپایی EN 13432 به بسته بندی زیست تخریب پذیر اختصاص یافته است. طبق این استاندارد، بسته بندی ها باید در شرایط تخریب پذیری در مقیاس صنعتی، تنها در طول 12 هفته تجزیه شوند؛ به طوری که مواد باقی مانده به اندازه بیش از 2 میلی متر به بیش از ده درصد نرسد.
یکی از راه حل های ارئه شده برای حل مشکلات زیست محیطی، جایگزینی پلاستیک های نفتی با پلاستیک های زیست تخریب پذیر است.
روش های تخریب پلیمرهای زیست تخریب پذیر
پلیمرهای زیست تخریب پذیر به روش های نوری، میکروبی و شیمیایی تخریب می شوند.
الف) تخریب میکروبی(Microbial destruction): پلیمرهایی که از مواد طبیعی ساخته می شوند نظیر الیاف کتان یا نشاسته ، مستعد به تخریب شدن از طریق مواد بیولوژیک هستند. سرعت تخریب پلیمرها در سیستم تخریب بیولوژیکی بستگی به نوع فرمولاسیون و میکروب مورد نظر برای تخریب دارد.
ب) تخریب از طریق نور(Destruction through light): در این روش با تابش نور خورشید، پلیمر به قطعات کوچک تر تبدیل می گردد. بیشتر تخریب های میکروبی بعد از تخریب نوری شروع می شود.
ج) تخریب شیمیایی(Chemical destruction): بعضی از پلیمرها وقتی در محلول های آبی قرار می گیرند به سرعت تخریب می شوند.
