“کلوئیدنقره” اصطلاحی است که برای توصیف ذرات ریز نقره معلق در مایع استفاده می شود.
نقره برای هزاران سال به عنوان یک داروی سنتی مورد استفاده قرار میگرفته است.
اندازه ذرات نقره در کلوئیدنقره متفاوت است، اما برخی از این ذرات آنقدر ریز هستند که به آنها نانوذرات نقره می گویند.
به این معنی که اندازه آنها کمتر از 100 نانومتر است و با چشم غیرمسلح دیده نمیشوند.
از لحاظ تاریخی، نقره به دلیل خواص آنتی باکتریایی آن به عنوان یک داروی همه منظوره برای عفونتها و بیماریهای مختلف مورد استفاده قرار میگرفت.
در واقع، اولین استفاده ثبت شده از نقره به عنوان یک درمان پزشکی به سلسله هان در چین (1500 قبل از میلاد) برمی گردد.
رومی های ثروتمند با استفاده از چاقو، چنگال و قاشق های ساخته شده از نقره غذا می خوردند. آنها فهمیدند که نقره به آنها کمک می کند تا غذای فاسد آنها را بیمار نکند.
از حدود سال 2005، شرکت ها شروع به اضافه کردن شکل خاصی از نقره به طیف گسترده ای از محصولات روزمره کردند و امروزه از کلوئید نقره به عنوان یک داروی جایگزین برای دفع باکتری ها، قارچ ها و ویروس ها استفاده می شود.
با این حال، کلوئیدنقره در اوایل قرن بیستم به سرعت کنار گذاشته شد، زمانی که آنتیبیوتیکها کشف و مشخص شد که در درمان بیماریها از کلوئیدنقره مؤثرتر هستند.
از دهه 1990، کلوئیدنقره به عنوان یک داروی جایگزین محبوبیت خود را دوباره به دست آورد، و طرفداران آن ادعا می کنند که می تواند جایگزین آنتی بیوتیک ها یا سایر درمان های پزشکی برای درمان عفونت های باکتریایی، ویروسی و قارچی شود.
امروزه، کسانی که از کلوئیدنقره استفاده می کنند، آن را به عنوان یک مکمل غذایی خوراکی مصرف می کنند یا مستقیماً آن را روی پوست خود قرار می دهند.
بیشتر محصولات کلوئیدنقره حاوی دوزهای بسیار پایین نقره هستند که معمولاً بین 10 تا 30 (ppm) متغیر است.
علاوه بر این، معمولاً نقره به باند و پانسمان اضافه می شود تا به بهبود زخم و سوختگی کمک کند.
در نهایت، نقره در سایر محصولات تجاری مانند مواد پاک کننده، درمان های کشاورزی و محصولات بهداشت شخصی مانند ژل های استحمام و دئودورانت ها یافت می شود.
تحقیقات نشان میدهد که کلوئیدنقره به پروتئینهای روی دیواره سلولی باکتریها میچسبد و به غشای سلولی آنها آسیب میرساند.
این به یونهای نقره اجازه میدهد تا به سلولهای باکتریایی وارد شوند، جایی که با فرآیندهای متابولیک تداخل میکنند، به DNA آسیب میرسانند و منجر به مرگ سلول میشوند.
همچنین تصور میشود که نقره با پروتئینهای موجود در ویروسها تداخل دارد و همین امر از تکثیر ویروس جلوگیری می کند.
اثرات کلوئیدنقره بسته به اندازه ، شکل ذرات نقره و همچنین غلظت آنها در یک محلول متفاوت است.